Rus vir die land

LET WEL: Die duisend jaar word ook die millennium genoem. Jesus se wederkoms en die opstanding van die regverdiges lui hierdie tydperk in. Die mense wat aan die eerste opstanding deel het, word salig en heilig genoem; die tweede dood het geen mag oor hulle nie (Openbaring 20:6). Die eerste opstanding is dus nie ’n geleidelike verbetering van die wêreld nie, maar God se werklike opwekking van sy gestorwe kinders.

LET WEL: Christus gee sy volk onverganklike liggame. Die lewende regverdiges word saam met die opgewekte gelowiges opgeneem om Hom te ontmoet. Die goddelose sterf, en die aarde word deur geweldige oordele verwoes. Satan word gebind. Die oorsig in die Aanvulling plaas hierdie gebeurtenisse in volgorde.

LET WEL: Die opstanding van die goddelose vind aan die einde van die duisend jaar plaas. Die twee opstandings is dus nie een en dieselfde gebeurtenis nie. Die regverdiges word by Jesus se wederkoms opgewek; die goddelose eers nadat die duisend jaar verby is.

LET WEL: Satan se ketting is die omstandighede waarin hy hom bevind: die verlostes is by Christus en die goddelose is dood. Hy het niemand op aarde om te mislei nie. Ná die duisend jaar word die goddelose opgewek en kan hy hulle weer probeer verlei. Die tydperk bied nie ’n tweede kans op bekering ná die dood nie (Openbaring 20:3, 5, 7–8).

LET WEL: God se volk sal die getuienis van sy oordeel kan ondersoek. Hulle sal sien dat Hy regverdig en barmhartig opgetree het. Dit is nie ’n kans om God se besluit om te keer of gestorwenes alsnog te bekeer nie. Die oordeel neem elke twyfel oor sy karakter weg; niemand sal rede hê om Hom van onreg te beskuldig nie (1 Korinthiërs 6:2–3; Openbaring 20:4).

LET WEL: Christus keer met sy verlostes terug, en die nuwe Jerusalem daal uit die hemel neer. Sagaría beskryf hoe die Olyfberg oopgaan en ’n groot vlakte ontstaan. Die heilige stad word die tuiste van God en sy volk op die aarde.

LET WEL: Die opstanding van die goddelose gee Satan weer mense om te mislei. Sy vrylating beteken nie dat hy berou het of dat God sy karakter verander het nie. Die omstandighede wat hom verhinder het om mense te verlei, het verander.

LET WEL: Satan bring die verlore mense byeen vir ’n aanval op God se stad. Ten spyte van alles wat gebeur het, kies hulle weer opstand. Hulle aanval toon dat die sonde nie deur bloot meer tyd of ’n ander omgewing genees word nie. Hulle harte het God se genade verwerp.

LET WEL: Die laaste oordeel maak God se regverdigheid vir almal duidelik. Die lewensrekords word geopen. Niks bly verborge nie (Lukas 12:2–3). Die oordeel berus nie op gerugte, willekeur of vooroordeel nie, maar op die waarheid oor elke mens se lewe en keuses.

LET WEL: Selfs die verlorenes sal moet erken dat God regverdig opgetree het. Hy wou hulle red, maar hulle het sy genade verwerp. Die oordeel openbaar sy karakter en neem elke grond vir ’n aanklag van onreg weg. Die stryd oor God se goedheid word finaal besleg.

LET WEL: Die vuur vernietig die goddelose. Satan regeer nie oor hierdie vuur nie; hy ontvang self daarin die straf vir sy opstand (Openbaring 20:10). Maleági 4:1–3 beskryf die uiteinde as as. Hierdie vernietiging is die tweede dood, waaruit daar geen opstanding is nie (Openbaring 20:14). God laat die sonde nie vir ewig voortbestaan nie.

LET WEL: Die duisend jaar eindig nie met ’n nuwe begin vir die sonde nie, maar met die finale einde daarvan. Satan, die sonde en die dood word vernietig. Daarna maak God die aarde nuut. Die hele verloop eindig dus by die belofte waarvoor sy volk gewag het: God woon by sy kinders, en daar is geen dood of trane meer nie (Openbaring 21:1–4).

LET WEL: Die einde van die verlossingsplan is nie ’n ewige skeiding tussen hemel en aarde nie. God woon by sy verloste kinders op die nuwe aarde. Gemeenskap met Hom, sonder sonde, vrees of dood, is die grootste seën van die komende wêreld.