Die vensters van die hemel

LET WEL: Jakob se grootvader Abraham het ’n tiende aan Melgisédek, God se priester, gegee. ’n Tiende beteken een uit tien, of tien persent. Die gebruik het dus reeds lank voor Israel se verblyf by Sinai bestaan.

LET WEL: Ons is bestuurders van wat God aan ons toevertrou, nie onafhanklike eienaars wat Hom ’n guns bewys nie. Om die tiende terug te gee, erken dat alles aan Hom behoort. Ons bly ook teenoor Hom verantwoordelik vir die ander nege tiendes, ons tyd en ons vermoëns. Getrouheid begin by die hart, nie by die bedrag nie.

LET WEL: In Israel het die tiende die Leviete se diens onderhou. Paulus verbind die beginsel van onderhoud vir die heiligdomsdiens met onderhoud vir evangeliebedienaars. God se plan maak dit moontlik dat mense hulle aan die verkondiging van sy Woord en die diens van sy gemeente wy.

LET WEL: Nee. Abraham en Jakob het die tiende gegee lank voordat Moses die wet aan Israel oorgedra het. Dit was nie ’n offer wat net na Christus se dood vooruitgewys het en daarom by die kruis sy doel bereik het nie. Die beginsel van getroue ondersteuning van God se werk bly staan.

LET WEL: Jesus het die Fariseërs bestraf omdat hulle noukeurig tiendes bereken het, maar reg, barmhartigheid en trou verwaarloos het. Hy het nie die tiende veroordeel nie. Hy het geleer dat uiterlike noukeurigheid nooit ’n plaasvervanger vir ’n regverdige en barmhartige lewe mag wees nie.

LET WEL: God vra ons om sy getrouheid te vertrou. Sy seën kan versorging, wysheid, tevredenheid en geleenthede om te dien insluit. Tiendes is nie ’n transaksie waarmee ons groter inkomste of ’n maklike lewe koop nie. Ons gee omdat Hy ons Here is en omdat die evangelie ander mense moet bereik (Maleági 3:10; 2 Korinthiërs 9:7–8).

LET WEL: Die skathuis het deel uitgemaak van God se huis en die georganiseerde versorging van die heiligdomsdiens (1 Kronieke 9:26; 2 Kronieke 31:11–12; Nehemía 10:37–38). Die tiende was nie bloot enige bedrag wat iemand aan ’n goeie saak wou gee nie. Dit was vir die onderhoud van die bediening afgesonder. Vandag word dit deur die gemeente se georganiseerde werk vir die evangeliebediening aangewend.

LET WEL: Ons gee aan God, al word die gawe deur mense hanteer. Hebreërs verbind Melgisédek se priesterskap met Christus se ewige bediening. Ons getrouheid berus op die Here, nie op ’n bedienaar se persoonlikheid nie. Dit beteken nie dat geld sonder verantwoordbaarheid bestuur mag word nie. Dié wat God se gawes hanteer, moet eerlik en deursigtig optree (2 Korinthiërs 8:20–21).

LET WEL: Vrywillige offergawes druk liefde en dankbaarheid uit. Die tiende is die deel wat God afgesonder het; offergawes is ons verdere antwoord op sy goedheid. Daardeur kan ons ook die gemeente se werk, sending en hulp aan mense ondersteun.

LET WEL: Anders as die tiende, word hier nie ’n vaste persentasie voorgeskryf nie. Ons gee doelbewus, met dankbaarheid en volgens ons vermoë. God soek ’n gewillige hart, nie ’n gawe wat deur skuldgevoel of menslike druk afgedwing is nie.

LET WEL: God het oorvloedig voorsien, maar een boom vir Hom voorbehou. Adam en Eva moes sy woord vertrou en sy grens respekteer. Net so erken ons met die tiende dat God die Eienaar is. Hy het nie ons geld nodig asof Hy arm is nie. Die vraag is of ons Hom vertrou en eer met wat Hy aan ons toevertrou het.

LET WEL: God neem ons omgang met sy besittings ernstig op. Wat Hy vir sy werk afgesonder het, behoort nie vir ons eie voordeel toegeëien te word nie. Hy wys die sonde uit om ons tot bekering en herstelde getrouheid te roep, nie om ons van sy genade weg te dryf nie.

LET WEL: Volgehoue, doelbewuste oneerlikheid is onverenigbaar met ’n lewe onder Christus se heerskappy. Die waarskuwing gaan nie oor ’n mens wat niks het om te gee nie, maar oor die verwerping van God se reg op ons lewe. Paulus voeg by dat Christus mense uit juis sulke sondes gewas en geheilig het (1 Korinthiërs 6:11). Bekering en ’n nuwe begin is moontlik.

LET WEL: Ons prioriteite vorm ons hart. As ons net meer vir onsself wil versamel, groei selfsug en vrees. Wanneer ons God se werk en ander mense se nood raaksien, leer ons vrygewigheid en vertroue. Judas se liefde vir geld het selfs tot die verraad van Jesus bygedra (Matthéüs 26:14–16). Geld is ’n nuttige dienaar, maar ’n gevaarlike meester.

LET WEL: ’n Ouer wat ontdek dat sy kind van hom gesteel het, treur nie net oor die geld nie, maar oor die gebrek aan vertroue en liefde. Ons ontrouheid bedroef ook die Here. Hy wil ons hart genees en ons leer om as sy kinders te leef.

LET WEL: Gee begin met selfoorgawe. Dit word beplan, nie bloot aan die oorblyfsels oorgelaat nie. Ons gee volgens God se voorsiening en met ’n gewillige hart. Sy seën is nie altyd geld nie. Dit kan ook wysheid, vrede, tevredenheid, hulp in nood en geleenthede om te dien wees. Om te gee is nie ’n manier om rykdom of ’n probleemvrye lewe te koop nie, maar ’n vreugdevolle deel van ons wandel met Christus.

LET WEL: Jakob sien ’n leer wat hemel en aarde verbind, met engele wat daarlangs opklim en neerdaal (Génesis 28:12). Jesus gebruik dieselfde beeld, maar plaas Homself in die middel: die engele beweeg op die Seun van die mens (Johannes 1:52). Hy is ons verbinding met die Vader. Jakob se verhaal gaan dus nie net oor ’n belofte om tiendes te gee nie. God kom die vlugteling met genade tegemoet. Ons gee uit dankbaarheid vir sy sorg; ons koop nie daarmee toegang tot Hom nie.

LET WEL: God soek eers die mens, nie die geld nie. Wanneer ons onsself aan Hom oorgee, word gee ’n deel van ons aanbidding. Jakob se belofte het gevolg op God se genadige sorg vir hom. Net so antwoord ons met dankbaarheid op die liefde wat God reeds in Christus bewys het (2 Korinthiërs 8:5, 9).